- Hator jatera ene zakur ona... Eta otoi, garbi ezak platera, horrela frantsesek gutxiago izango dute eta...

- Ah bai, frantsesek... Aspalditik jakin nahian nabilek zer adierazi nahi dukan hire betiko lelo horrekin : “hala frantsesek gutxiago izango ditek”. Eta gehiago izango balute zer ? Argi iezadak, ez baitut ulertzen. Terrats herria ez al dago ba Frantzian, ez al gaituk, hi eta ni, gizon eta zakur frantsesak ? Herriko beste zakurrak gogotsu zaunka egiten ditek frantsesez eta gutako gutxiri katalanez hitz egiten zigutek etxean. Jakin ezak ni batzuetan gaizki ikusia naizela hiri plazer egiteagatik katalan erara zaunka egiten saiatzen naizenean... Benetan  diosat, eseri eta gai horretaz patxadaz mintzatu beharko genikek biok.

- Ongi duk, eser gaitezen ba eta hitz egin dezagun gai horretaz. Frantzia eta frantziarrei buruz jardun nahi duk ? Ados, baina goazen harira, zeren hain duk zabala gaia, non gau osoak igaro baikenitzakeen. Zer jakin nahi duk ?

Dena, nik uste. Frantzia zer den, non hasten den, non bukatzen den eta zergatik frantsesa izatea hain gutxi maite dukan.

1963an sortu zen Joan-Lluis Lluis Perpinya-n eta 1993an argitaratu zuen bere lehen eleberria, Els ulls de sorra (Hondarrezko begiak), Algeriako gerlan girotua. Geroztik, Ipar Kataluniako katalanezko literatur birsorkuntzaren adierazlea da. Haren eleberriak Bartzelonan publikatuak dira eta arrakasta handia lortu dute, sari literarioak irabazi ere.. Lluis Hego Kataluniako prentsan kronikari da gaur egun, eta katalan hizkuntzaren alde hartu dituen jarrera publiko eta engaiamenduengatik ere egin da ezagun. 2002an katalanez publikatu zuen Conversa amb el meu gos sobre França i els francesos urte hartako liburu salduenetarikoa izan zen, baita eztabaida iturri ere, hala Perpinya-n nola Bartzelonan.